Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα Φόντα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα Φόντα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2020
Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2020
ΚΑΛΑΝΤΑ ΦΩΤΩΝ - Στιγμές 2019 - 2020 - ΔΩΡΑ
...Φτάσαμε 2020, κοντά στα Φώτα!...
"ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ", "ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ", με ΥΓΕΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ και ΑΓΑΠΗ!
***
***
Και του χρόνου!!
***
ΣΧ. "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ", Λαμπρινή!
Να είσαι ΚΑΛΑ, να μας τα λες!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
Υγεία, Χαρά, Ευτυχία και Επιτυχία σε ΟΛΑ τα όνειρά σου!
ΥΓ. Ν' αλλάξω και τα Φόντα... μου...
Δώρο του 2019 μεν, αλλά δώρο ΖΩΗΣ, έτσι κι αλλιώς!
Είναι ΕΥΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ, να γίνεσαι γιαγιά...
Ωριμάζεις μεν, μα συνάμα... γίνεσαι τόσο παιδί!...
ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ, γνωστούς και αγνώστους που περάσατε από δω!
Υγ. Μόλις ήρθαν άλλα δυο αγοράκια και μου τα είπανε!
Ευτυχώς, έχουν εκείνα ψιλά!
Ξέμεινα.
"ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ", "ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ", με ΥΓΕΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ και ΑΓΑΠΗ!
***
ΚΑΛΑΝΤΑ ΦΩΤΩΝ
***
Και του χρόνου!!
***
ΣΧ. "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ", Λαμπρινή!
Να είσαι ΚΑΛΑ, να μας τα λες!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
Υγεία, Χαρά, Ευτυχία και Επιτυχία σε ΟΛΑ τα όνειρά σου!
ΥΓ. Ν' αλλάξω και τα Φόντα... μου...
Δώρο του 2019 μεν, αλλά δώρο ΖΩΗΣ, έτσι κι αλλιώς!
Είναι ΕΥΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ, να γίνεσαι γιαγιά...
Ωριμάζεις μεν, μα συνάμα... γίνεσαι τόσο παιδί!...
ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ, γνωστούς και αγνώστους που περάσατε από δω!
Υγ. Μόλις ήρθαν άλλα δυο αγοράκια και μου τα είπανε!
Ευτυχώς, έχουν εκείνα ψιλά!
Ξέμεινα.
Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2019
Κυριακή 25 Αυγούστου 2019
Μουσική - Μετωπική ζωής
... Θυμήθηκα το τραγούδι... αλλά οι φωτογραφικές στιγμές... δεν ήταν κι ότι καλύτερο!
Ας είναι!
Αντέχω!
Όχι, όμως, δε θέλω να ξέρω, ούτε γενέθλια να του κάνω...
Άλλαξα πολύ.
Υπήρξα χαζούλα... (Το λέω χαϊδευτικά, μέρες που είναι!)
ΦΟΝΤΟ ΤΟΥ ΤΩΡΑ;
Αμέσως!
Ας είναι!
Αντέχω!
Όχι, όμως, δε θέλω να ξέρω, ούτε γενέθλια να του κάνω...
Άλλαξα πολύ.
Υπήρξα χαζούλα... (Το λέω χαϊδευτικά, μέρες που είναι!)
ΦΟΝΤΟ ΤΟΥ ΤΩΡΑ;
Αμέσως!
Τρίτη 14 Μαΐου 2019
Τα φόντα μας
Άνθισαν και τα γιασεμιά μου!
************(Πολλά αστεράκια)
Υστερόγραφο και αλλαγή φόντου, στις 21 Ιούλη 2019
Μετά τον Προφήτη Ηλία
Μετά την Αγία Μαρίνα...
Η ζωή τρέχει, να είμαστε ΚΑΛΑ, "λεπτομέρειες" τον χειμώνα που θα έχω και χρόνο και ίντερνετ.
Μετά τα γιασεμιά, άνθισαν νυχτολούλουδα, ορτανσίες, γαρδένιες, κι άλλα τριαντάφυλλα, κοντεύουν και τα αγριοκυκλάμινα, όπου νά 'ναι...
Άπειρες φωτογραφίες και Στιγμές Ζωής, εννοείται!
Εύχομαι για ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, να είναι ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ!
Τρίτη 7 Μαΐου 2019
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για τα γενέθλιά σου...
***
Και τραγουδώ σε σένα, απ' την καρδιά μου!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για τα γενεθλια σου...
Και τραγουδώ σε σένα, απ' την καρδιά μου!
Δευτέρα 6 Μαΐου 2019
Γενέθλια... Και τότε μόνη και τώρα μόνη
Κλείσαμε δυσκόλως τα δεκατρία (ΔΕΣ ΕΚΕΙ), πάμε γερά, έστω και μόνη, για δεκατέσσερα!
Μουσικούλα:
Και τότε μόνος και τώρα μόνος...
Στράτος Διονυσίου
Στίχοι - Μουσική: Τάκης Μουσαφίρης. Για ποιον, για ποιον να θυσιαστώ; Για ποιον, για ποιον να καταστραφώ; Για σένα που δεν μ' αγάπησες και σαν παιδί στην αγκαλιά σου δεν με κράτησες; Και τότε μόνος και τώρα μόνος, και τότε πόνος και τώρα πόνος. Για ποιον, για ποιον να θυσιαστώ; Για ποιον, για ποιον να καταστραφώ; Για σένα που σε νοιαζόμουνα κι ήσουν μακριά, όταν εγώ σε χρειαζόμουνα; Και τότε μόνος και τώρα μόνος, και τότε πόνος και τώρα πόνος
Ωστόσο, αγάπη κι αγάντα!
Σάββατο 4 Μαΐου 2019
Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2019
Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2018
Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2018
Ζανζιμπάρ
Ζανζιμπάρ
Εκεί που υπάρχουν όλα των ειδών "πλούτη", όλων των ειδών την "φτώχεια", (εκτός της μίζερης αγάπης), εκεί που οι άνθρωποι χαμογελούν, αγκαλιάζονται, κι είναι ευτυχισμένοι, με ό,τι έχουν!
***********
Τί θα γίνει με τα Φόντα μας;
Μη μιλάς, ντιπ!
Κάτσε εκεί που είσαι!
Ακόμα είμαστε στην Ζανζιμπάρ, κι εκεί κάνει ζέστα, πολύ!
Εκεί που υπάρχουν όλα των ειδών "πλούτη", όλων των ειδών την "φτώχεια", (εκτός της μίζερης αγάπης), εκεί που οι άνθρωποι χαμογελούν, αγκαλιάζονται, κι είναι ευτυχισμένοι, με ό,τι έχουν!
***********
Τί θα γίνει με τα Φόντα μας;
Μη μιλάς, ντιπ!
Κάτσε εκεί που είσαι!
Ακόμα είμαστε στην Ζανζιμπάρ, κι εκεί κάνει ζέστα, πολύ!
Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2018
Εκεί που σμίγουν οι στιγμές με τις μαμάδες και τις κόρες...
Επειδή την έχω παραμελήσει...
Επειδή ξέρω, είδα, (κάπου γράφει: ανυπομονώ να σου πω "Χρόνια Πολλά"), επειδή έχω την μύγα... που λένε, κι επειδή της χρωστάω κάποιες στιγμές μου, κι επειδή πριν λίγο τις βρήκα (θέλει πολύ ψάξιμο για να βρω άκρη, με κάποιες χιλιάδες φωτογραφίες και εκατοντάδες φακέλους, μέρες ψάχνω, ώρες ατελείωτες), πάμε στο ψητό.
Εσείς, φυσικά, δεν θυμάστε, μια φωτογραφία των Φόντων μου, ΕΔΩ, η Λαμπρινή ίσως θυμάται ΜΟΝΟ, μια ακόμα εκκρεμότητα, απέναντί της...
Της έχω εξηγήσει πως ήρθε πολύ αργά στη ζωή μου, κι ο τρόπος... (ορμώμενος ιντερνετικός), βάζει αναγκαστικά ένα "πάγωμα", ένα "φρενάρισμα", θα το έλεγα κι αλλιώς.
Γνωρίζοντάς την από κοντά, ταυτόχρονα γνώρισα και την μαμά της.
Φυσικά, τις συμπάθησα και τις δυο, την Λαμπρινή για τον αυθορμητισμό της και τα πολυποίκιλα ταλέντα και γνώσεις της και την μαμά της, δεν το συζητάω, ΛΑΤΡΕΥΩ μαμάδες, και ειδικά τις μαμάδες παλαιάς κοπής!
Να μην τα πολυλογώ, η κόρη έμοιασε της μαμάς, που δεν πάει πουθενά, χωρίς δώρα!...
Μάζευα, μάζευα, μάλωνα, ώσπου κατάφερα να πείσω την κόρη:
"Όχι άλλα δώρα, με πνίγουν, με υποχρεώνουν, κ.λ.π. ΣΤΟΠ!"
...Στην τελευταία μας συνάντηση, πάλι:
"Όχι, εγώ, η μαμά!"
Άχ! Αυτή η μαμά!...
Και πώς να την προσβάλλεις;
Νά 'ναι γερή και να παραμείνει για ΠΟΛΛΑ - ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ, ακόμα, έτσι ΟΡΘΙΑ, ΥΓΙΗΣ, και γεμάτη ΖΩΝΤΑΝΙΑ!
...Κι η κόρη (η πονηρή, που βάζει την μαμά μπροστά, μη την μαλώσω...), ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ της εύχομαι σε ΟΛΑ τα όνειρά της, με πάντα βάση την ΚΑΛΗ ΥΓΕΙΑ, φυσικά!
Πάμε:
Εκεί που σμίγουν οι στιγμές με τις μαμάδες και τις κόρες...
Πριν τις 10 Σεπτέμβρη 2018 (νομίζω, μετά άρχιζαν τα μήλα, δεν υπήρχαν χέρια βοηθείας...)
Τα παλιά τα χρόνια στα χωριά, δεν είχαν ντουλάπες. Έτσι, αναγκάζονταν οι νοικοκυρές, να κάνουν θηκιαστές για τα σκεπάσματα κ.λ.π. και να έχουν μπαούλα, ή κρεβάτια με θήκες σαν μπαούλα.
Τώρα, δύσκολα θα δεις θηκιαστή, ακόμα και σε χωριό, εκτός αν πρόκειται για κάποια θηκιαστή παραδοσιακού γάμου, για να φανούν τα προικιά της νύφης. (Φανταστείτε όμως, ένα δωμάτιο ΕΚΘΕΣΗ, με καρφιτσωμένα και κολλαρισμένα τα κεντήματα στον τοίχο... κ.λ.π.)
... Η περίπτωσή μου, ουδεμία σχέση είχε όμως, με τα ανωτέρω...
Σύντομα, γάμος θα γινόταν, ο γαμπρός ερωτεύτηκε και την Ζαγορά, μαζί με τη νύφη, αλίμονο, ΑΝ ή πεθερά, του χάλαγε χατήρι...
Έτσι, ξεκίνησα να βάλω τάξη σ' ένα ΧΑΟΣ, ανάμεσα σε κλειστές σακούλες με καθαρά ρούχα, (σκεπάσματα κ.λ.π.) που μετέφερα απ' τον Βόλο, ανάμεσα σε βρεμένα και μουχλιασμένα απ' την προηγούμενη πλημμύρα του Φλεβάρη, στο χωριό.
...Καθαρά με καθαρά, άπλυτα με άπλυτα, κ.λ.π.
Κουβέρτες με κουβέρτες, σεντόνια με σεντόνια, πετσέτες με πετσέτες, κ.λ.π.
Νέο σπίτι, ντουλάπες γιοκ, δε φτάνει η σύνταξη για το δάνειο, δε χωράει το σπίτι άλλα "ενθύμια",
για τα σκουπίδια εσύ,
για χάρισμα εσύ,
για την σκάφη εσύ,
για βάση, εσύ,*
για μόστρα, εσύ,**
κάπως έτσι... μπήκα σε μια σειρά και σουλουπώθηκε το σπίτι, (μέσα, άσε τα έξω!) όσο κι αν κατέρρευσα εγώ και θύμωνα, όχι με την βροχή, αλλά μ' εκείνο το αυλάκι που λείπει, ΕΔΩ και προκαλεί στα σπίτια της γειτονιάς μας, διαρκείας ζημιές.
Ε, κάπου εκεί, κάποιο βράδυ, πολύ πριν την τελική τάξη, κουρασμένη μεν, μα πολύ συγκινημένη, κράτησα κάποιες φωτογραφίες, ευτυχώς, γιατί μετά, δεν προλάβαινα, ούτε αυτό!
Αυτές χρωστούσα στην Λαμπρινή, ως επανάληψη του θέματος "ΘΟΚΟΣ".
Πάμε μετάφραση:
για βάση, εσύ,*
Είναι ένα χρυσό τραπεζομάντηλο, δώρο της μαμάς της Λαμπρινής, "για το χωριό... για το γάμο... ξέρω, θα το χρειαστείς!...", όπως μου είχε πει. Μήνες πριν, χωρίς καν, να την καλέσω!
(Δεν είχα το δικαίωμα, ούτε την οικονομική άνεση, άλλωστε, έμειναν ήδη πολλοί συγγενείς μας, φίλοι και συγχωριανοί στην απ' έξω, παρεξηγήθηκαν αρκετοί, μα όσοι βάλουν κάτω τη λογική και σκεφτούν, σίγουρα με καταλαβαίνουν, κι αν όχι, δεν μπορώ να απολογηθώ άλλο γι' αυτό, το βρίσκω μάταιο.)
Εν ολίγοις... το ΤΙΜΗΣΑ ιδιαίτερα και το χρειάστηκα (ένα απ' τα πολλά) το ΧΡΥΣΟ δώρο της Κυρά Ευγενίας, της μαμάς της Λαμπρινής!
Την "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" από καρδιάς και "ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ", εύχομαι και στην κόρη της!
για μόστρα, εσύ,**
Θα σταθώ και στο περιτύλιγμα... που ήταν το πρώτο δικό μου προικί, που μου είχε αγοράσει με τις οικονομίες της η μάννα!
(Έχω μια φωτογραφία... αν την πετύχω κάποια στιγμή, θα την φέρω εδώ, εις ανάμνησιν της τότε, χαράς μου, να το στρώσω και να φωτογραφηθώ σ' αυτό... κάπου στα 16;)
Αυτά, εν ολίγοις, πριν με πάρουν τα ζουμιά...
Γιορτάζω κιόλας, θα χτυπήσουν τηλέφωνα, σε λίγα λεπτά, σίγουρα θα καταφθάσει και η αγάπη της Λαμπρινής, θα την φέρω, ευκαιρία να με βοηθήσει και στο λινκ, που τόση ώρα, δεν πρόλαβα να κάνω!
Υγ. Έχουν αλλάξει πολλά από τότε, απ' τις πρόχειρες θηκιαστές και θηκιαστούλες, ανά δωμάτιο, ακόμα και η διπλανή ξύλινη καρέκλα, παράδειγμα, χαρίστηκε!
Όσα λιγότερα πράγματα έχει ένα σπίτι, τόσο πιο εύκολα "ελέγχεται" από δουλειές και δεν γίνεσαι σκλάβος των πραγμάτων, χάνοντας χρόνο και ουσιαστικές στιγμές της ζωής.
Το * και το ** όμως, παραμένουν, ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ!
Ενώνουν μαννάδες παλαιάς κοπής, με κόρες σύγχρονης εποχής, για να θυμίζουν πως τα δώρα με στερήσεις και κόπους, είναι αληθινή αγάπη, ενώνει ανθρώπους, ενώνει στιγμές, ακόμα κι αν λείπουν από κοντά σου, για όποιον λόγο!
Υγεία και ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, Λαμπρινή, για τις σημερινές ευχές σου!
Σε πρόλαβα, άραγε;
Θα δείξει!
*******************
Όσο κι αν έτρεχα, δε θα την προλάβαινα...
Ευχήθηκε πολύ νωρίς, απλά, δεν το είχα πάρει χαμπάρι!
***
Την Λαμπρινή Τζούρκα, γενικώς, θα την βρείτε ΕΔΩ, μέσω του ιντερνετικού περιπτέρου της, εφ' όλης της ύλης!
***
ΥΓ. Ξημ. 26/11/18
**********
ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΣ!
Όλες οι Κατερίνες, σ' ευχαριστούν, είμαι σίγουρη, Λαμπρινή μου!
ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ, να έχουμε, την χρειαζόμαστε!
Επειδή ξέρω, είδα, (κάπου γράφει: ανυπομονώ να σου πω "Χρόνια Πολλά"), επειδή έχω την μύγα... που λένε, κι επειδή της χρωστάω κάποιες στιγμές μου, κι επειδή πριν λίγο τις βρήκα (θέλει πολύ ψάξιμο για να βρω άκρη, με κάποιες χιλιάδες φωτογραφίες και εκατοντάδες φακέλους, μέρες ψάχνω, ώρες ατελείωτες), πάμε στο ψητό.
Εσείς, φυσικά, δεν θυμάστε, μια φωτογραφία των Φόντων μου, ΕΔΩ, η Λαμπρινή ίσως θυμάται ΜΟΝΟ, μια ακόμα εκκρεμότητα, απέναντί της...
Της έχω εξηγήσει πως ήρθε πολύ αργά στη ζωή μου, κι ο τρόπος... (ορμώμενος ιντερνετικός), βάζει αναγκαστικά ένα "πάγωμα", ένα "φρενάρισμα", θα το έλεγα κι αλλιώς.
Γνωρίζοντάς την από κοντά, ταυτόχρονα γνώρισα και την μαμά της.
Φυσικά, τις συμπάθησα και τις δυο, την Λαμπρινή για τον αυθορμητισμό της και τα πολυποίκιλα ταλέντα και γνώσεις της και την μαμά της, δεν το συζητάω, ΛΑΤΡΕΥΩ μαμάδες, και ειδικά τις μαμάδες παλαιάς κοπής!
Να μην τα πολυλογώ, η κόρη έμοιασε της μαμάς, που δεν πάει πουθενά, χωρίς δώρα!...
Μάζευα, μάζευα, μάλωνα, ώσπου κατάφερα να πείσω την κόρη:
"Όχι άλλα δώρα, με πνίγουν, με υποχρεώνουν, κ.λ.π. ΣΤΟΠ!"
...Στην τελευταία μας συνάντηση, πάλι:
"Όχι, εγώ, η μαμά!"
Άχ! Αυτή η μαμά!...
Και πώς να την προσβάλλεις;
Νά 'ναι γερή και να παραμείνει για ΠΟΛΛΑ - ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ, ακόμα, έτσι ΟΡΘΙΑ, ΥΓΙΗΣ, και γεμάτη ΖΩΝΤΑΝΙΑ!
...Κι η κόρη (η πονηρή, που βάζει την μαμά μπροστά, μη την μαλώσω...), ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ της εύχομαι σε ΟΛΑ τα όνειρά της, με πάντα βάση την ΚΑΛΗ ΥΓΕΙΑ, φυσικά!
Πάμε:
Εκεί που σμίγουν οι στιγμές με τις μαμάδες και τις κόρες...
Πριν τις 10 Σεπτέμβρη 2018 (νομίζω, μετά άρχιζαν τα μήλα, δεν υπήρχαν χέρια βοηθείας...)
Τα παλιά τα χρόνια στα χωριά, δεν είχαν ντουλάπες. Έτσι, αναγκάζονταν οι νοικοκυρές, να κάνουν θηκιαστές για τα σκεπάσματα κ.λ.π. και να έχουν μπαούλα, ή κρεβάτια με θήκες σαν μπαούλα.
Τώρα, δύσκολα θα δεις θηκιαστή, ακόμα και σε χωριό, εκτός αν πρόκειται για κάποια θηκιαστή παραδοσιακού γάμου, για να φανούν τα προικιά της νύφης. (Φανταστείτε όμως, ένα δωμάτιο ΕΚΘΕΣΗ, με καρφιτσωμένα και κολλαρισμένα τα κεντήματα στον τοίχο... κ.λ.π.)
... Η περίπτωσή μου, ουδεμία σχέση είχε όμως, με τα ανωτέρω...
Σύντομα, γάμος θα γινόταν, ο γαμπρός ερωτεύτηκε και την Ζαγορά, μαζί με τη νύφη, αλίμονο, ΑΝ ή πεθερά, του χάλαγε χατήρι...
Έτσι, ξεκίνησα να βάλω τάξη σ' ένα ΧΑΟΣ, ανάμεσα σε κλειστές σακούλες με καθαρά ρούχα, (σκεπάσματα κ.λ.π.) που μετέφερα απ' τον Βόλο, ανάμεσα σε βρεμένα και μουχλιασμένα απ' την προηγούμενη πλημμύρα του Φλεβάρη, στο χωριό.
...Καθαρά με καθαρά, άπλυτα με άπλυτα, κ.λ.π.
Κουβέρτες με κουβέρτες, σεντόνια με σεντόνια, πετσέτες με πετσέτες, κ.λ.π.
Νέο σπίτι, ντουλάπες γιοκ, δε φτάνει η σύνταξη για το δάνειο, δε χωράει το σπίτι άλλα "ενθύμια",
για τα σκουπίδια εσύ,
για χάρισμα εσύ,
για την σκάφη εσύ,
για βάση, εσύ,*
για μόστρα, εσύ,**
κάπως έτσι... μπήκα σε μια σειρά και σουλουπώθηκε το σπίτι, (μέσα, άσε τα έξω!) όσο κι αν κατέρρευσα εγώ και θύμωνα, όχι με την βροχή, αλλά μ' εκείνο το αυλάκι που λείπει, ΕΔΩ και προκαλεί στα σπίτια της γειτονιάς μας, διαρκείας ζημιές.
Ε, κάπου εκεί, κάποιο βράδυ, πολύ πριν την τελική τάξη, κουρασμένη μεν, μα πολύ συγκινημένη, κράτησα κάποιες φωτογραφίες, ευτυχώς, γιατί μετά, δεν προλάβαινα, ούτε αυτό!
Αυτές χρωστούσα στην Λαμπρινή, ως επανάληψη του θέματος "ΘΟΚΟΣ".
Πάμε μετάφραση:
για βάση, εσύ,*
Είναι ένα χρυσό τραπεζομάντηλο, δώρο της μαμάς της Λαμπρινής, "για το χωριό... για το γάμο... ξέρω, θα το χρειαστείς!...", όπως μου είχε πει. Μήνες πριν, χωρίς καν, να την καλέσω!
(Δεν είχα το δικαίωμα, ούτε την οικονομική άνεση, άλλωστε, έμειναν ήδη πολλοί συγγενείς μας, φίλοι και συγχωριανοί στην απ' έξω, παρεξηγήθηκαν αρκετοί, μα όσοι βάλουν κάτω τη λογική και σκεφτούν, σίγουρα με καταλαβαίνουν, κι αν όχι, δεν μπορώ να απολογηθώ άλλο γι' αυτό, το βρίσκω μάταιο.)
Εν ολίγοις... το ΤΙΜΗΣΑ ιδιαίτερα και το χρειάστηκα (ένα απ' τα πολλά) το ΧΡΥΣΟ δώρο της Κυρά Ευγενίας, της μαμάς της Λαμπρινής!
Την "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" από καρδιάς και "ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ", εύχομαι και στην κόρη της!
για μόστρα, εσύ,**
Θα σταθώ και στο περιτύλιγμα... που ήταν το πρώτο δικό μου προικί, που μου είχε αγοράσει με τις οικονομίες της η μάννα!
(Έχω μια φωτογραφία... αν την πετύχω κάποια στιγμή, θα την φέρω εδώ, εις ανάμνησιν της τότε, χαράς μου, να το στρώσω και να φωτογραφηθώ σ' αυτό... κάπου στα 16;)
Αυτά, εν ολίγοις, πριν με πάρουν τα ζουμιά...
Γιορτάζω κιόλας, θα χτυπήσουν τηλέφωνα, σε λίγα λεπτά, σίγουρα θα καταφθάσει και η αγάπη της Λαμπρινής, θα την φέρω, ευκαιρία να με βοηθήσει και στο λινκ, που τόση ώρα, δεν πρόλαβα να κάνω!
Υγ. Έχουν αλλάξει πολλά από τότε, απ' τις πρόχειρες θηκιαστές και θηκιαστούλες, ανά δωμάτιο, ακόμα και η διπλανή ξύλινη καρέκλα, παράδειγμα, χαρίστηκε!
Όσα λιγότερα πράγματα έχει ένα σπίτι, τόσο πιο εύκολα "ελέγχεται" από δουλειές και δεν γίνεσαι σκλάβος των πραγμάτων, χάνοντας χρόνο και ουσιαστικές στιγμές της ζωής.
Το * και το ** όμως, παραμένουν, ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ!
Ενώνουν μαννάδες παλαιάς κοπής, με κόρες σύγχρονης εποχής, για να θυμίζουν πως τα δώρα με στερήσεις και κόπους, είναι αληθινή αγάπη, ενώνει ανθρώπους, ενώνει στιγμές, ακόμα κι αν λείπουν από κοντά σου, για όποιον λόγο!
Υγεία και ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, Λαμπρινή, για τις σημερινές ευχές σου!
Σε πρόλαβα, άραγε;
Θα δείξει!
*******************
Όσο κι αν έτρεχα, δε θα την προλάβαινα...
Ευχήθηκε πολύ νωρίς, απλά, δεν το είχα πάρει χαμπάρι!
***
Την Λαμπρινή Τζούρκα, γενικώς, θα την βρείτε ΕΔΩ, μέσω του ιντερνετικού περιπτέρου της, εφ' όλης της ύλης!
***
ΥΓ. Ξημ. 26/11/18
Ο χρήστης Περίπτερο στο Ίντερνετ και 3 ακόμη κοινοποίησαν ένα σύνδεσμο.
ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΣ!
Όλες οι Κατερίνες, σ' ευχαριστούν, είμαι σίγουρη, Λαμπρινή μου!
ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ, να έχουμε, την χρειαζόμαστε!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
φέτος θα πάμε Ευρ ώπη... διότι πέρσι ήμασταν τρίτες στην Ελλάδα!!!...
οπότε... έχουμε και να πάμε στο εξωτερικό...
ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.... Και μιας και τα λέμε... :) = χαμόγελο...
Χρόνια σου πολλά και καλά... για αύριο... με υγεία
και φέτος... γ ιαγιά... να γίνεις!!!.... και πάντα χαρές... να βλέπεις...
φιλιά
καληνύχτα... καλή αυριανή...