Η Παναγία του Αγίου Νεκταρίου

Να μείνει κι αυτή η ανάρτηση, ΕΔΩ!

Η Παναγία του Αγίου Νεκταρίου

Πρώτη επίσκεψη στο μοναστήρι του Αγίου Εφραίμ - Όραμα

Πρώτη επίσκεψη στο μοναστήρι του Αγίου Εφραίμ - Όραμα

Μετά το όνειρο κι αφού οι επόμενες εξετάσεις μου πήγαν καλύτερα, κι ένιωθα κι εγώ η ίδια καλύτερα, αποφάσισα να πάω κι εγώ σ' αυτό το μοναστήρι. Ήθελα να ευχαριστήσω από κοντά Αυτόν τον Νέο Άγιο που εμφανίστηκε έτσι ξαφνικά στη ζωή μου και τον έλεγαν Άγιο Εφραίμ!
Περιττό να πω, πως δεν ήξερα πως να πάω, δεν κατέχω γρι από Αθήνα, αλλά όλοι οι δρόμοι με οδηγούσαν Εκεί, λες και ήταν ανοιχτές όλες οι πόρτες...
Περιττό να πω, πως όταν έφθασα εκεί έκλαιγα, χωρίς καν να ξέρω το γιατί!
Το μοναστήρι είχε ελάχιστο κόσμο. Μετρημένα άτομα, κι αυτό μ' έκανε να μ' αρέσει πολύ και να είμαι ακόμα πιο συγκεντρωμένη στη προσευχή μου.
Έφθασα στο μοναστήρι, προχώρησα, άναψα τα μεγάλα μου κεριά έξω, πέρασα στα μικρά κεριά (πρώτα ήταν αλλού τα κηροπήγια με τα δωρεάν μαύρα μικρά κεράκια).
Ήταν μόνο μία κυρία στα κεριά, που μάλιστα έφυγε.
Προχώρησα προς την κύρια εκκλησία. Ένας νεαρός με ριγέ μπλούζα καθότανε σ' ένα στασίδι, δεξιά, μπαίνοντας στην πόρτα και διάβαζε μια προσευχή.
Μια κυρία προσεύχονταν και έκανε μετάνοιες στην εικόνα της Παναγιάς, έξω απ' το Ιερό.
Κανένας άλλος μέσα στην εκκλησία.
Εγώ εν τω μεταξύ να κλαίω ασταμάτητα.
Προχώρησα και είδα από μακριά την Αγία Κάρα του. Εγώ πάντα φοβόμουνα τα φέρετρα, πόσο μάλλον το σκήνωμα...
Έτσι, φοβισμένη, πλησίασα δειλά δειλά στα πόδια του.
Έκλαιγα και παραμιλούσα.
"Πες μου... Εσύ ήσουνα στο όνειρό μου;" τον ρώτησα.
Εκείνη τη στιγμή, είδα δίπλα στο στασίδι, κοντά στο κεφάλι του Αγίου, έναν άντρα με μαύρο μανίκι, σακάκι, να σκύβει σα να κρυφακούει την προσευχή μου.
Τότε κατάλαβα πως παραφέρομαι και μιλάω δυνατά και θα γινόμουνα ρεζίλι στους άλλους παρευρισκόμενους.
Να μην τα πολυλογώ, συνέχισα νοερά την προσευχή μου και βρήκα το θάρρος να φτάσω και να ασπαστώ και την κεφαλήν Του, πάνω απ' το τζάμι, φυσικά! Τότε είχα την ορατότητα να δω και το στασίδι δίπλα. Ήθελα να δω ποιος με άκουσε, σε ποιον έγινα ρεζίλι...
Δεν καθόταν κανένας.
Κοίταξα γύρω γύρω. Πουθενά, ούτε μέσα, ούτε έξω στο πραύλιο δεν υπήρχε άνθρωπος που να φορούσε μαύρο σακάκι ή ράσο, γιατί εγώ έβλεπα έναν αγκώνα να κινείται και μισό κεφάλι. (Σαν κάποιον που κρύβεται για να μην τον δουν, ότι κρυφακούει, αλλά φαίνονται το χέρι του, το κεφάλι του και οι κινήσεις του.)
Ήταν ή ώρα που έκλεινε το μοναστήρι και δεν υπήρχε κόσμος.
Δεν ήξερα πως θα φύγω από κει και εμφανίστηκε μπροστά μου ένας ταξιτζής. Κάποιον είχε φέρει, ήρθε ν' ανάψει κερί, δεν θυμάμαι.
Μπήκα μέσα και συζητώντας για τον θαυματουργό Άγιο, του είπα πως Τον γνώρισα στο όνειρό μου και για την ντροπή που ένιωσα που κάποιος άκουσε την προσευχή μου κ.λ.π.
Όταν του είπα πως δεν τον ξανείδα όμως, τότε εκείνος νευρίασε μαζί μου:
"Καλά κυρά μου! Δεν κατάλαβες πως ήταν το όραμα του Αγίου Εφραίμ; Από μέσα σου έλεγες την προσευχή σου κι Εκείνος σου παρουσιάστηκε! Και ούτε θα τον ξαναδείς!"
"Βρε κοίτα σε κάτι ανθρώπους που παρουσιάζεται ο Άγιος!" μονολόγησε και ήταν όλο νεύρα μαζί μου.
Τι να πω; Πως ένιωσα; Διπλή και τριπλή ντροπή! Άσε που παρακαλούσα τον Άγιο να με βοηθήσει να φτάσω σπίτι μου, γιατί ο ταξιτζής δεν οδηγούσε, απλά κρατούσε ένα τιμόνι και το κεφάλι του κοίταζε συνέχεια πίσω εμένα και με μάλωνε! Ήθελε να με πάει εκείνη τη νύχτα σε έναν δικό του παπά να εξομολογηθώ, κι όταν του είπα πως εγώ θ' αποφασίσω πότε θα πάω, αν θα πάω και σε ποιον, μόνο που δεν με πέταξε έξω απ' το ταξί!
Έτσι... η βραδιά και η πρώτη επίσκεψη στο μοναστήρι είχε τελειώσει, εγώ έφτασα σώα στο σπίτι της κόρης μου και ήξερα πια πως ο Άγιος μου εμφανίστηκε για να μου πει πως "ναι", Αυτός ήταν στο όνειρό μου!... Αυτός ήταν που θα ήταν "πάντα πλάι μου" χωρίς να Τον νοιάζει ο κόσμος τι θα πει!...

***
πηγή

Η επόμενη μέρα - αμίλητη και με τα πόδια στην Ευαγγελίστρια

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

Η επόμενη μέρα

Η επόμενη μέρα

Δεν συνηθίζω να γράφω εδώ πολύ προσωπικά μου, πόσο μάλλον τα μεταφυσικά μου!...
Αυτό που μου συνέβη όμως χθες, ξέφευγε πολύ απ' τα γήινα, ήμουνα κοντά στον υπολογιστή και στο ίντερνετ, ένιωσα την ανάγκη να το φωνάξω. Δεν θέλω να ζαλίσω κανέναν, πόσο μάλλον να επιρεάσω!
Επειδή το ξεκίνησα όμως, οφείλω εδώ μια συνέχεια.
Λογικό ήταν ότι σήμερα θα πήγαινα ν' ανάψω ένα μεγάλο κερί σαν το μπόι μου, στην Χάρη της! Δεν έκανα και κάτι αφύσικο. Όλα φυσιολογικά ως εδώ.
Σίγουρα προβληματίστηκα πολύ για όλα όσα μου συνέβησαν αυτές τις μέρες. Είχα και εγώ η ίδια πολλές απορίες, ήθελα να δω ακριβώς τα σημεία, να λύσω απορίες μου, να δω. Να ψαχτώ, τέλος πάντων! Μου πέρασε κι απ' το μυαλό, μήπως δεν πάω καλά, μήπως ζαλίστηκα, μήπως ...πολλά!

Σήμερα είχα ρεπό κι έτσι πήγα με τα πόδια... Δεν είναι πράγμα που συνηθίζω, (αλλά μηχανάκι... ούτε συζήτηση!) ήθελα να δω τα σημεία ... κ.λ.π. κ.λ.π.
Δεν ξέρω πόσα χιλιόμετρα είναι. Ξεκίνησα 4 και 20 και γύρισα 7 και 30, μούσκεμα στον ιδρώτα, αλλά πολύ ήρεμη...
Δεν θέλωνα γράψω πολλά. Κάποια "Μεγάλα", τα νιώθεις ο ίδιος, όπως μου είπε και ο παπά Απόστολος και έτσι είναι. Ότι και να περιγράψεις, ακόμη και να δείξεις, λίγοι θα καταλάβουν.
Εδώ θα σημειώσω μόνο πως:
Στα σημεία που σταμάτησα για να μιλήσω στην γυναίκα του κόκκινου αυτοκινήτου, υπήρχε παρκαρισμένο κόκκινο αυτοκίνητο.
Στην είσοδο της εκκλησίας υπάρχει εκκλησάκι της Αγίας Αικατερίνης.
Μπροστά στο εκκλησάκι ήταν παρακαρισμένο ένα κόκκινο αυτοκίνητο.
Η οδός που την άφησα και της είπα να στρίψει λέγεται ΕΥΦΡΑΙΜΙΔΟΥ και όταν το είδα, έπαθα πλάκα, γιατί τα τελευταία χρόνια έχω προστάτη μου τον Άγιο Εφραίμ.
Μετά, όταν γύριζα, πέρασα απ' το Νεκροταφείο και μετά από μια φίλη η οποία μου έδωσε να διαβάσω το νέο βιβλίο του Αγίου Εφραίμ και το εξώφυλλό του είναι βυσσινί!

***
πηγή και βιντεάκι

ΗΤΑΝ ΘΑΥΜΑ! και διπλό ΟΡΑΜΑ, Παναγίας Γοργοϋπηκόου

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

ΘΑΥΜΑ και ΣΗΜΑΔΙΑ!

Τρίτη, 6 Οκτώβριος 2009

ΗΤΑΝ ΘΑΥΜΑ!

Εγώ θα τα γράψω... και τα συμπεράσματα δικά σας!

Την Παρασκευή βρέθηκα στο Ταχυδρομείο της Νέας Ιωνίας.
Μετά είδα μπροστά μου την Ευαγγελίστρια και είπα να σταματήσω ν' ανάψω ένα κερί.
Από την κύρια είσοδο ήταν ο πάγκος του Κ.Κ.Ε. , λόγω εκλογών (αυτό δεν το κατάλαβα όμως, όσο κι αν το πάω το Κ.Κ.Ε.) και σταμάτησα απ' την πίσω την πλευρά, έτσι κι αλλιώς από κει ήταν ο δρόμος μου, εφόσον πήγα από κει.
Βρήκα την εκκλησιά κλειστή (εμ, τι θα ήταν μεσημεριάτικα;) και μελαγχόλησα λιγάκι...
Τότε είδα το ρολόι και είπα από μέσα μου: "Δεν πειράζει Κατερίνα, άλλη φορά!)
Ήμουνα ήδη και σε μεγάλη ψυχολογική φόρτιση...
Τότε είδα να ψιχαλίζει, ενώ είχε ήλιο.
"Άντε να φύγω γρήγορα" σκέφτηκα, "πριν με πιάσει καμιά μπόρα!"
Εκείνη την στιγμή πρόσεξα τους κορμούς των λουλουδιών που είχαν αγκαλιάσει τις κολώνες και έβγαλα την φωτογραφική μηχανή.
Σταμάτησε να ψιχαλίζει, ξεχάστηκα να βγάζω φωτογραφίες.
Σκεφτόμουνα έντονα τον παππού, λόγω του βιβλίου...
Εκείνη την στιγμή ανακάλυψα το εκλησάκι της Αγίας Παρασκευής! Άλλη φορά δεν το είχα προσέξει. Συγκινήθηκα, άναψα το κεράκι μου, φωτογράφησα κι άρχισε να ψιχαλίζει πιο δυνατά και έφυγα χωρίς να πάω στο μπροστινό προαύλιο.
Στον δρόμο σταμάτησαν οι ψιχάλες και τότε είπα: "Προλαβαίνω να πάω στη λίμνη μου..."
Εκεί νέες ψιχάλες...
Προσπάθησα να τις φωτογραφήσω, αλλά δεν φαίνονται.
Και πουλιά! Περιστέρια και καμιά πενηνταριά σπουργιτάκια πέταξαν δίπλα μου, όταν πήγα να παρκάρω! (μετά άλλαξα γνώμη και το πήρα μέσα στο πάρκο.

Κυριακή πήγα στο χωριό μου, είδα κυκλάμινα κ.λ.π....

Σήμερα Δευτέρα πηγαίνοντας για δουλειά, μόλις πέρασα τον περιφερειακό, ήρθε δίπλα μου ένα κόκκινο αυτοκίνητο και μια γυναίκα με ρώτησε αν μπορώ να της πω, "Πως θα βγώ στην Ευαγγελίστρια;"
Της είπα ότι θα της δείξω παρακάτω, για να μην μπερδευτεί. Παρακάτω της έδειξα τρόπους, είδα πως δεν πολυκαταλάβαινε και της είπα αν θέλει να μ' ακολουθήσει, να της δείξω από καλύτερο σημείο.
Κάποια στιγμή σταμάτησα, της έδειξα έναν δρόμο πάλι, την είδα διστακτική και της είπα συγγνώμη που το μηχανάκι μου δεν τρέχει όσο τ' αυτοκίνητο και την καθυστερώ, αλλά αν δεν βιάζεται, μπορεί να μ' ακολουθήσει ακόμα πιο κάτω, κ.λ.π.
Έτσι κι έγινε. Η κυρία μ' ευχαρίστησε λίγο πριν φτάσουμε στην γέφυρα και πήρε τον δρόμο της, Καλή της ώρα!

Απόψε, γυρίζοντας, μετά απ' αυτό που έπαθα, θυμήθηκα ότι στο ίδιο σημείο, απ' την απέναντι πλευρά όμως (στην είσοδο προς την πόλη) μ' είχε σταματήσει το μεσημέρι εκείνη η γυναίκα κι απόψε, στο ίδιο σημείο, έννιωσα το πόδι μου να γλιστράει απ' το φρένο, σα να πατούσα μπανανόφλουδα, μπροστά μου σταματημένο αυτοκίνητο, κόκκινο φανάρι, πράσινο του περιφερειακού προς Πήλιο και εκτός, τα χέρια μου στον αέρα, το δεξί πόδι στον αέρα, εδώ να πέσω, εκεί να σταθώ, σκέψεις "εδώ τελείωσα, να προσέξω που θα πέσω μην χτυπήσω τ' αυτοκίνητο που είναι μπροστά μου, τον άνθρωπο που ήταν μέσα, μη φέρω καραμπόλα στη μέση του περιφερειακού, έβλεπα χρώματα κόκκινα, κίτρινα, πορτοκαλιά σε γρήγορο χαλασμένο ταινιάκι, και πάνω που πήγαινα να χτυπήσω με ορμή στη μέση ακριβώς του σταματημένου αυτοκινήτου, είδα μέσα μια γυναίκα, ο ελεύθερος χώρος δίπλα στο φανάρι στενός "Κρίμα, δε χωράω!" σκέφτηκα και ΞΑΦΝΙΚΑ, ένιωσα το δεξί μου πόδι πάνω στο φρένο, έναν πόνο στο αριστερό, κι ένα μπαμ, κόκκαλο το μηχανάκι, κανονικότατα εγώ χέρια πόδια, σα να άνοιξαν τότε τα μάτια μου, είδα το κόκκινο φανάρι μπροστά μου, την γυναίκα δίπλα να μου χαμογελά απ' το ανοιχτό της παράθυρο και να με ρωτάει "τι πάθατε;"
ΛΕΣ και δεν τα είχε δει όλα αυτά;
... "πώς δεν σας σκότωσα! Το παππούτσι μου γλίστρισε απ' το φρένο..."
Τι να πω;
Όσο σκέφτομαι λεπτομέρειες, ειδικά τώρα καθώς τα έγραφα, ανακαλύπτω κι άλλα!
Το αυτοκίνητο ήταν πάλι κόκκινο! Και πάλι μια γλυκιά γυναίκα...
Παναγιά μου! Εγώ το ήξερα ότι Υπάρχεις! Το να μου ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ έτσι, ΑΥΤΟ είναι που δεν μπορώ να καταλάβω!
Θα ήθελα πολύ να βρω μάρτυρες γι' αυτό που μου συνέβει.
Ευτυχώς έχω ένα σημάδι στο αριστερό πόδι απ' το χτύπημα την ώρα που βρήκαν ισσοροπία τα πόδια μου...

Τ' απόγευμα και προχθές έκανα και βιντεάκια. Απόψε έκανα της Ευαγγελίστριας.

***
πηγή και βιντεάκια